Auwts! Wat een pijnlijk gegeven dat zóveel mensen zich depressief voelen. De NOS kopte onlangs nog dat er maandelijks een klas jongeren aan suïcide overlijdt. Suïcide is dan ook doodsoorzaak nummer 1 onder jongeren. Zou het kunnen, dat ze misschien niet zozeer dood willen, maar dat ze DIT leven niet willen? Deze gekke maatschappij? Zouden zij zich vervreemd voelen?
Zelf heb ik ook erge staten van vervreemding gekend. Dit resulteerde helaas ook in depressieve periodes, o.a in 5 vwo. Ik leerde met mijn NG/NT-profiel alles over valversnellingen en zuurbase reacties, maar ik had andere vragen. Waarom zijn we hier eigenlijk op aarde? Als ik dit probeerde te uiten, was er geen tijd/ruimte voor. Ik vond het maar gek. Er stond iemand voor de klas die er gehaast en niet zo gelukkig bij stond, en wij werden klaargestoomd om mee te doen in zijn wereld, in zijn ratrace.
Waarom was er geen ruimte voor vragen als: wie ben ik en waarom ben ik hier? Ik voelde me vervreemd en dacht: hoor ik hier misschien niet? De meeste klasgenoten leken er geen last van te hebben. Die lachten op social media.Totdat bleek dat er een wachtrij was bij de schoolpsycholoog.
Dat ik er zelf niet zo happy bijliep als voorheen,was voor niemand echt alarmerend.Tot ik een onvoldoende haalde voor wiskunde. “Dat was toch niks voor mij?” Dat voelde nóg vervreemdender. Was ik slechts een biorobot? Op aarde om te werken? Deed het er niet toe hoe wij ons voelden?
Ook als 3ejaars student voelde ik vervreemding op een ander vlak. Ik kwam er toen achter dat ziektes en oorlogen verdienmodellen waren. Wederom, werd ik, nu op de universiteit, klaargestoomd voor zo’n wereld? En echt goed zorgen voor de aarde en elkaar bleef de uitzondering, o.a via fairtradekeurmerken. Moest ik daar genoegen mee nemen? Is dat waarvoor ik hier op aarde ben? Ik bleek lang niet de enige met depressieve fases. Tijdens mijn studietijd zaten al veel mensen aan antidepressiva.
In mijn tussenjaar daarentegen, toen ik onder andere op yogafestivals werkte in Zweden, 𝙝𝙖𝙙 𝙞𝙠 𝙨𝙩𝙖𝙩𝙚𝙣 𝙫𝙖𝙣 𝙚𝙪𝙛𝙤𝙧𝙞𝙚. Ik ervoer echte zingeving! Echte verbinding! 𝘛𝘰𝘦𝘯 𝘬𝘰𝘯 𝘪𝘬 𝘥𝘦𝘻𝘦 𝘷𝘦𝘳𝘷𝘳𝘦𝘦𝘮𝘥𝘪𝘯𝘨 𝘷𝘢𝘯 𝘦𝘦𝘳𝘥𝘦𝘳 𝘩𝘦𝘦𝘭 𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘴 𝘥𝘶𝘪𝘥𝘦𝘯. Ik ben niet op aarde om klaargestoomd te worden voor bullshit jobs! Niet voor halfslachtige contacten op social media! En niet voor surrogaten van levensenergie zoals koffie.
Ik besefte me dat als wij niet 𝗯𝗲𝘄𝘂𝘀𝘁 NEE zeggen tegen zo’n verknipte maatschappij, ons onbewustzijn dat zal doen. In de vorm van depressies en burn-outs.
Dus laten we bewust nee zeggen tegen deze 𝘨𝘦𝘬𝘬𝘦 𝘮𝘢𝘢𝘵𝘴𝘤𝘩𝘢𝘱𝘱𝘪𝘫 en weer een ja voelen naar 𝘩𝘦𝘵 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯. Misschien geldt wel dat als jij je hier niet thuis voelt, je hier niet bent om je aan te passen, ( o.a met medicatie) aan de gekte. Maar ben jij hier juist om de verandering te brengen! Om de menselijkheid terug te brengen. De échte nabijheid, het echte contact, de echte zingeving! Het universum verlangt daar naar door jou heen.
Dus zullen we stoppen met ons eindeloos aanpassen aan een kapot systeem, en samen onze schouders eronder zetten om het systeem aan te passen aan ons? Aan het mens zijn?✨