Met de huidige focus op de Carbon Footprint wordt de mens vooral aangesproken op zijn destructieve impact. Deze moeten we klein houden. We reduceren onszelf dan bijna tot een plaag op aarde.  Maar doen we onszelf daarmee niet tekort? Erkennen we hiermee onze scheppingskracht, als we ons enkel richten op het beperken van schade?

Wat je in mensen aanspreekt, roep je aan. Het is tijd om onze rol als hoeders van de aarde opnieuw op te pakken. De Human Handprint roept mensen op tot hun constructieve kracht. Elke soort op aarde heeft een techniek en een taak. Een mestkever heeft lange poten waarmee hij mest verplaatst, wat nutriënten vrijmaakt voor andere diersoorten. Een olifant creëert paden in de savanne waardoor andere dieren gemakkelijker bij water kunnen komen.

En de mens? De mens beschikt over een ongekend ontwikkeld brein, met de capaciteit om geavanceerde technologie te ontwikkelen. Maar we zijn vergeten waar die technologie aan ten diensten zou moeten staan. Dat besef mogen we opnieuw cultiveren.

Waar de Carbon Footprint draait om het minimaliseren van negatieve impact, draait de Human Handprint om de vraag: hoe kunnen we onze impact groot en constructief maken? We beschikken over kennis en technieken om ecosystemen te herstellen en gedegradeerde gebieden opnieuw tot bloeiende landschappen te transformeren.

Een voorbeeld: Allan Savory van het Savory Institute in Afrika herstelde ecosystemen met behulp van holistisch management en vee. Door koeien het bovenste topje van het gras te laten afgrazen en ze daarna te verplaatsen, groeide het gras beter terug. De hoeven van de dieren maakten barstjes in de grond, waardoor regenwater beter werd opgenomen. Dit soort regeneratieve technieken bewijzen dat de mens een actieve, helende rol kan spelen in de natuur.